Dystans do samego siebie...
Według psychologów dystans do samego siebie uzyskuje się dzięki podzieleniu swojego Ja na przedmiotowe i intencjonalne. Podział taki jest funkcją określonej dojrzałości umysłowej lub też spełnienia innych warunków (odpowiednie wykształcenie, stan emocjonalny). Brak takiego podziału występuje gdy mamy do czynienia z Ja synkretycznym, które jest typowe dla ludzi niezdolnych do osiągnięcia wolności psychicznej. Są oni uzależnieni od siebie samych, gdyż nie mają wobec siebie dystansu.

Uzyskanie takiego dystansu jest warunkiem wstępnym uwolnienia się od każdego uzależnienia. Oczywiście sam dystns nie wystarczy. Konieczne jest poradzenie sobie z wyzwaniami, jakie stają wobec osoby psychicznie wolnej, która może zagubić się w uzyskanych możliwościach. Co robić, gdy okaże się, że moje uczucia są tak jak moje części ciała. Ręka jest moja, mogę nią ruszać bądź nie, mogę ją lubić bądź nie, mogę ja nawet okaleczyć. Tak samo można traktować np. lęk. Jednak czasami wygodniejsze jest bycie zniewolonym, wszak oskarżanie innych ludzi za własne niepowodzenia jest jedynym i wyłącznym prawem niewolnika.

Tischner

i jak tu dyskutować z takim tytanem jak ks. T.

jednak oddzielenie "ja intencjonalnego" grozi popadnięciem w puapkę "ja idealnego" (czego następstwem może być egotyzm lub megalomania), które zastąpi nam obraz "ja rzeczywistego" - wówczas wytworzony dystans będzie fałszywy,

wspomagając się innym tytanem - y Gassetem - trzeba pamiętać, że nasze "ja" określamy poprzez inne osoby ("ty") - czyli poprzez to jak nas postrzegają i jak reagują na nasze zachowania, i tylko taki test (krytyki zewnętrznej) pozwoli na zbudowanie prawdziwego dystansu i kontrolę "ja intencjonalnego" nad "ja idealnym",

ci, którym się to uda posiądą mityczny nitcheański dar - siłę woli

Zdystansowanie się do własnego lęku. Trzeba zapytać o to ofiary przemocy, ludzi, którym ktoś trzymał przy skroni nabitą broń, ofiary gwałtów... Redukcja lęku zajmie im lata. Czy oskarżenie innych w takich przypadkach o zmarnowanie kilku lat życia to żałosny objaw bycia niewolnikiem? Czy naturalny lęk przed śmiercią u człowieka, któremu zdiagnozowano raka to też niewolnictwo? W Biblii znajduje się opis Chrystusa, który boi się śmierci. Nie wiem, jak to interpretują chrześcijanie, ale tekst sugeruje, że odczuwał lęk. Nie nabrał dystansu do siebie? Naprawdę można nabrać dystansu do śmierci, bólu, perspektywy powolnego umierania na nieuleczalną chorobę? Wszystko jest bardzo proste w teorii. Czy człowiek to chodząca zdystansowana doskonałość czy istota, która myśli i odczuwa? Łatwo jest się dystansować do siebie, gdy do pokonania są tylko codzienne problemy. Kto odważy się usiąść przy łóżku chorego w hospicjum i powiedzieć mu "zdystansuj się"? Kto ma prawo go krytykować, że zadaje pytanie:"Dlaczego ja, mam żonę i dzieci?", że nie chce umierać i odczuwa lęk? Być może są ludzie wierzący, którzy uznają taki stan za początek drogi do nieba. Ale tych, którzy odczuwają lęk, tracą nadzieję i nie dystansują się do siebie nie wolno nazywać niewolnikami. Przykład z lękiem, moim zdaniem ,jest nie trafiony. A znajduje się w oryginalnym tekście Tischnera/chyba z 2001 roku/.

wlasciwie to co opisywal Tischner to stoicyzm w najczystszej postaci i teoretycznie nawet w tych skrajnych sytuacjach niektórzy potrafią wytworzyć dystans...

w Biblii jest przypowieść o Hiobie i o tym jak konsekwentnie i bez narzekań znosił lęki