Manson kłamie. Nie są groźne... heehehehehehe
Sfora lubi jak jej rzucać szyszki.
Nie wiem tylko, jak zareaguje ona na dzień dobry, jeśli wejść jej w paradę z partyzanta.
Lepiej mieć szyszki, rzucić, stanąć i gapić się w niebo.
Ja chociaż wiem jak się wabią.

I to nieprawda, że u niego zimno.
Znów kłamie.
:)
Byłem u niego w mrozach, że auta nie mogły odpalić.
Naczy jemu zamarzła skrzynia w leśnym aucie i nie mógł cofnąć, ja nie mogłem nic.
Ale w chałupie spoko. Cieplutko. Raz mi dał nawet rozpalić piec.
I spytał czy mam taki sam.
Nie. Mam ciut mniejszy.
Ciepło u niego. Nie wierzcie jemu.

I ma spirt.
W piwnicy.
I grzybów od groma jasnego.

ps. czy ja założyłem wątek?
psia krew.
To miało być do wątku Anki.
Fak sik.

Proszę bardzo :-))) Pasuje mi Twoje poczucie humoru :-)))

Mieszkam w puszczy, a w zasadzie w borze w sensie dosłownym :-))) Dużo drzewa sosnowych dookoła :-)))
Nie poluję, czasem ryby kupuję u rybaka, on poluje. A ja przeważnie zżeram to, co sam wyhoduję w ogródku. Albo znajdę w lesie. Padlinę dla sfory kupuję. Kupuję cukier, mąkę, a internet mam cholernie drogi, bo z satelity. W lesie inaczej się nie da.

No i co? Bez cywilizacji mówisz nie dam rady? :-)))

O coś się chyba spieramy, ale ni hu hu nie wiem o co :-)))
Nie bardzo rozumiem, czy spodziewasz się, że żyjąc w XXI w należałoby się wyrzec dóbr cywilizacyjnych całkowicie? Czy też korzystanie z internetu i kupowanie cukru wyklucza życie bez dóbr cywilizacyjnych? Sto lat temu tez jedni polowali, a inni kupowali cukier. Jedynie z internetem wszyscy mieli pod górkę :-)))
Pokój :-)))

Manson, bez takich mi tutaj ;-) ja nie z takim zamiarem.
Próbuję Ci tylko uzmysłowić, że nie żyjesz w puszczy, o czym jesteś przekonany. I potrzebujesz dóbr świata cywilizacji, czego chyba nie jesteś świadomy ;-)
Idąc dalej... a polujesz też czy idziesz do sklepu po jedzenie? :-P heh, to już złośliwość mała, sorry, nie mogłam się powstrzymać ;-)

Potrzebujesz wykazać mi moje zakłamanie?
Czy zasugerować, że pustelnik = asceta ?

Z dostępem do internetu? Jakaś ulepszona ta puszcza ;-) z dodatkami, które nie są za darmo i ułatwiają życie.

Manson....i jesteś szczęśliwcem:)...ja kiedyś też znajdę sobie takie miejsce:)....tylko dwa warunki,woda w pobliżu,bo uwielbiam pływać i góry,bo lubię po nich łazić:)....w sumie to i bez tych warunków może być;)

wszyscy to znają. Ale dziś mam nastrój na Stachurę a jak on no to tylko Gałązka.
https://www.youtube.com/watch?v=j-UeXieBeKw

Ja żyję w Puszczy :-)))))

Nie interesują Cię materialne korzyści? A dlaczego? Nie żyjemy w puszczy, ale w cywilizowanym świecie. Rzeczy materialne ułatwiają nam życie. A ja lubię lekkie i przyjemne życie. Ty nie? :-)

Ja czasem zabieram do kina osobe, która potrafi pół filmu przespać. Na szczęście nie chrapie, wiec nie przeszkadza wszystkim dookoła.
A po wyjściu z kina nie pamieta, gdzie przed chwila była.
Ale jakby nie patrzec nie jest to utrudnieniem w ogladaniu filmu dla innych osób, które kupiły bilety.

Bywa :-) ale nie zadręczaj się tym, to nie ma sensu, naprawdę nic nie pomoże ;-) masz dobre serce, krzywdy nie zrobiłaś i to zdecydowanie wystarczy.

Niulko, pisząc tamten post, nie miałam na myśli zycia z osobami niepelnosprawnymi, zajmowania sie. To dla mnie jest zrozumiałe i nie podlega zadnym moim rozmyslaniom co robić.
Chodziło mi o to jak pogodzic ogladanie sztuki w teatrze, operze, gdziekolwiek, kiedy połowy nie słyszysz, z wyzej opisanych powodów.
Miałam wyrzuty sumienia (i mam), bo byłam zła o obecność ludzi, którzy mi przeszkadzali nie ze swojej winy.

Umysłu nie. Nie umiem. To siedlisko emocji. Ale staram się go zmuszać do logicznego myślenia, gdy potrzebuję, i wyłączać, gdy jest mi zbędny.
Wbrew pozorom nie jest to wcale takie trudne, choć jak wszystko wymaga nieustannego treningu.
Natomiast w temacie własnych korzyści nie umiem się wypowiedzieć, to względne pojęcie. Jeśli masz na myśli korzyści materialne to niespecjalnie mnie interesują, jeśli duchowe to tak, owszem.
Nie zrozum mnie źle, jestem zdania, że nic nie przychodzi łatwo, wszystko wymaga pracy i wyrzeczeń. Pisząc "tylko tyle" nie chodziło mi o to, że pstrykniesz palcami i masz, chodziło mi o to, że nie potrzeba mieć doktoratu, poznać ze 20 obcych kultur i przez miesiąc jarać majeranek, aby dostąpić takiej możliwości. Bo rozwiązania są w nas, trzeba poszukać.

Przeprogramowanie podświadomości to najtrudniejsze zadanie w pracy nad sobą. Trwa latami. Bo stare nawyki ciągle wracają. Niemniej jest to wykonalne :-)

Ja też znam rodziców dzieci niepełnosprawnyxh i mam dla nich ogromny szacunek.
Wiem, że opieka nad głęboko upośledzonym dzieckiem jest bardzo ciężka, bo to praca 24 godziny na dobę siedem dni w tygodniu.
Tak jak napisałaś Anno, tacy niepełnosprawni umysłowo nie potrafią zachowywać się adekwatnie do sytuacji, a bywają też agresywni z byle powodu.
Moja koleżanka pielęgniarka ma głęboko upośledzoną 25 letnią córkę.
A stało się tak dlatego, bo koleżanka nie wiedziała że jest w ciąży i zakłuła się igłą od pacjenta z WZW B.
No i niestety jej córka która waży obecnie ponad 100 kg, potrafi rzucić się bez powodu na dziadków i ich okładać, czy nawet bywało, że w zazdrości zaczęła dusić swoją młodszą o 14 lat siostrę...
Mimo wszystko bardzo ją kochają....Na codzień dziewczyna przebywa w internacie, a w weekendy w domu.

Wydaje mi się, ale ja się na tym nie znam w ogóle, że bardziej przydałoby się zajrzec w nieświadomość. Teoretycznie tam znajduje sie wiekszość naszych uczuć i myśli i motywacji. I ta nieświadomość wywiera duży wplływ na nasze reakcje i zachowanie.
A skoro jest nieświadomością to nadal nie znamy siebie.
Z tym, ze wiesz ja się nie znam.
Natomiast to kim i po co jestem, to jakoś sobie wytłumaczyłam.

Dziś będę, cholera, aktorką, i już ćwicze jak pełnić hUmory pani domu. A może improwizacja.

Manson, a Ty programujesz swój umysł tak, by pracował na Twoją korzyść? :-) bo mam wrażenie, że nie do końca choć mówisz, że to "tylko tyle".

Ja siebie znam. Mam niepełnosprawnego brata. Jest już dorosły. Kiedy zabraknie rodziców, będzie ze mną. Na zawsze. Bo nikt nie zna go lepiej i nikt lepiej się nim nie zajmie.

Bo wciąż patrzysz dookoła siebie, zamiast zajrzeć w swoje wnętrze.
To w sumie jest proste.
Zrozumieć, że jaźń (dusza) i umysł to nie jest jedno.
Tak samo jak umysł i ciało.
I te wszystkie trzy elementy muszą współgrać.
Spróbuj odłączyć umysł i zajrzeć w głąb własnej podświadomości.
Wtedy zrozumiesz, kim jesteś, i może zechcesz zadać sobie pytanie po co jesteś?
A Twoje reakcje to tylko wtłoczone w ciało emocje i ich konsekwencje uruchomione przez świadomość (umysł) poprzez odczytanie zakodowanego wzorca w podświadomości.
Jeśli chcesz zmienić swoje reakcje i odczucia musisz przeprogramować podświadomość.
I tylko tyle.

Też miałam kontakt. W różnych sytuacjach. I też nigdy do tej pory żadnej negatywnej myśli.
Az do teraz, kiedy chwilami kompletnie nie słyszałam co jest mówione na scenie.
Sama przestraszyłam się swoich uczuc.
To cos co kiedyś pisałam.
Nie znamy samych siebie tak do końca. Nie wiem co byśmy zrobili gdyby. w ogole to naprawdę niewiele wiemy.

Ania...to trudny temat,niepełnosprawne dziecko to egzamin z rodzicielstwa,ciężki egzamin bo nawet trudno się do niego przygotować.Każda matka ma nadzieję,że urodzi zdrowe dziecko a tu nagle okazuje się,że jest inaczej.Nie jestem w takiej sytuacji ale jestem pełna szacunku i podziwu dla rodziców takich dzieci,którzy są przy nich,kochają je i wspierają na tyle na ile potrafią.Osobiście miewałam kontakty z takimi dziećmi i nie przeszkadzał mi ani ich wygląd ani zachowanie,było mi tylko tak bardzo żal że los dotknął ich tak surowo.