Startowałam już po raz 3 w Harpaganie i kolejny raz impreza wywarła na mnie niezatarte wrażenie. Mimo, że tym razem zrezygnowałam z wyjścia na drugą pętlę, osiągnęłam to, co wcześniej wydawało mi się fizyczną niemożliwością. Do 7pk dotarłam w ekstremalnym czasie 10h 38 min (ostatnie 3km wlokłam się już spacerkiem do bazy). Olbrzymia w tym zasługa towarzyszącego mi przez całą drogę kolegi Borka i pozostałych członków ekipy, których spotkaliśmy bodajże na 5pk (dzięki WIELKIE). Pełni niespożytej energii i bezbłędni w czytaniu mapy prowadzili tramwaj prosto do celu. Ja wlokłam się na samiutkim końcu uważając aby nie stracić z oczu pozostałych pasażerów. Musze tu dodać, że szybko zrezygnowałam ze śledzenia trasy gdyż latarka okazała się kawałkiem zbędnego balastu i już po pierwszym punkcie odmówiła posłuszeństwa skazując mnie na dalszą drogę po omacku. Poza tym że wpadłam po kolana w błoto obyło się bez większych problemów :) Ogólnie jest co wspominać. Pozdrowiednia dla współlokatorów z ‘komnaty Elfów’ i towarzyszy łączących się w bólu bezsenności do zobaczonka na następnej edycji

Pozdrawiam! Mnie pewnie znasz bo chyba spalem naprzeciw Ciebie. Dwóch kolesi na spiworze bez przykrycia(bo nie ma czym). Do zobaczenia, mam nadzieję na następnej edycji 14-16 pazdziernik.

No faktycznie "a prowadzi nas wszystkich dziewczyna i do tego jeszcze bez mapy", było to tuż przed skarpą na Pd od jeziora Sianowskiego. Szkoda wielka, że nie doszłaś z nami do bazy bo już było bliziutko. Co do kolegi Borka, to możesz być z niego dumna bo ciął niesamowicie, często nadawał tempo, nie miał w ogóle kryzysów a z PK15 na metę proponował by... podbiec :) gdy nawet "Cyborg" miał dość.

A teraz żeby trochę wejść na ambicję:
Na PK11 i PK12 mijaliśmy się z jeszcze jedną dziewczyną i albo świetnie nawigowała albo miała żelazną kondycję, bo ja już ledwo żyłem ;).
Zapewne przeszła całego H.

Pozdrawiam.

W sumie to nie prowadziłam tylko starałam się trzymać w obszarze lepszej widoczności (brak latarki) :) szczególnie po tym jak na chwilę znalazłam się w grobowych ciemnościach. Do bazy dotarłam jeszcze przed waszym wyjściem na drugą pętlę więc nie straciłam zbyt dużo czasu, ale to już nie miało znaczenia, bo myśl o odpoczynku zwyciężyła z chęcią polepszenia czasu. W nocy z 'iściem' było dużo łatwiej, gdyż każdy postój oznaczał przerwe w dostawie ciepła i w konsekwencji ograniczaliśmy się tylko do kasowania karty na PK. No Borek się popisał ,pierwszy i ostatni kryzys miał na początku a potem już tylko rósł w siły wprost proporcjonalnie do czasu.
A co do koleżanki o której mówisz, miałam okazję ją poznać. Rano nie było po niej widać wogóle żadnych śladów poharpaganowych

W sumie to sadzac po czasie podejrzewam ze bylabys w czolowce osob ktore nie poszly na druga petle... gdybys tylko nie zapomniala oddac karty startowej |--)
A w ramach usprawiedliwienia mojego nieplanowanego kryzysu dodam tylko ze wynikal on z niskiego stanu zdrowia. Na szczescie po dluzszym odpoczynku na pkt 3 (7,5 - 10min) poczulem sie jak nowo narodzony i podspiewujac dalej ruszylismy w kierunku pkt 4.