Akt równoległy Opinie o spektaklu

Akt równoległy

Opinie (48) 5 zablokowanych

  • akt

    może się zdecydujecie gdzie jest przedstawienie - w sopocie czy gdańsku.!!!!!!!!!! Miło byłoby poprawnie informować czytelników!!!!!!!!!!!!1

    • 0 0

  • Opinia do artykułu

    Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

    sztuka pełna humoru typu komedia omyłek

    Świetna gra aktorów.
    Drażniły mnie niektóre wstawki typu: granie na knutkach z dźwiękiem - niby czemu to ma służyć?

    • 0 0

  • tandeta i tyle w tym temacie

    Rzeczywiście aktorzy robią wszystko by rozbawić widownię... Ale treść sztuki banalna i żenująca momentami. Szczerze nie polecam.

    • 1 6

  • Opinia do artykułu

    Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

    Było miło

    Wczoraj było DUDA! Przyjemny spektakl, polecam.

    • 0 0

  • Opinia do artykułu

    Zobacz artykuł Gra we dwoje na dwie pary - o "Akcie równoległym" Teatru Wybrzeże

    Przygnębienie

    Rechot gimbazy przygnębiał.
    Teatr to powinność. Dyrektor powinien o tym pamiętać.
    Aktorsko doskonale, ale od miernoty tekstu i poziomu żartów uwagi nie odwróciło. Zęby bolały:(

    • 0 0

  • bardzo słaby spektakl

    Żenująco niski poziom żartów - chyba, że kogoś śmieszy bekanie, wkładanie butelki między nogi czy fikanie koziołków na scenie, no ale na tego typu rozrywkę wybrałabym się raczej do cyrku. Dialogi jałowe, historia nieciekawa, przewidywalna i nużąca, jednym słowem GNIOT.

    Aktorzy próbowali jakoś ratować to przedstawienie i gdyby nie dobra gra, to pewnie wyszłabym już o pierwszym akcie.

    Żenująco niski poziom żartów - chyba, że kogoś śmieszy bekanie, wkładanie butelki między nogi czy fikanie koziołków na scenie, no ale na tego typu rozrywkę wybrałabym się raczej do cyrku. Dialogi jałowe, historia nieciekawa, przewidywalna i nużąca, jednym słowem GNIOT.

    Aktorzy próbowali jakoś ratować to przedstawienie i gdyby nie dobra gra, to pewnie wyszłabym już o pierwszym akcie. Wyszłam znudzona i zawiedziona, podobnie jak moi znajomi.

    Miesiąc temu byłam w Teatrze Muzycznym na sztuce "okno na parlament" i to była naprawdę dobra komedia, którą mogę z czystym sumieniem polecić. Akt równoległy radzę omijać.

    Do dziś nie wiem po co te kartony z panią Figurą? Miały to być "spektakl ze specjalnym udziałem Katarzyny Figury" - fajny chwyt marketingowy bo widz nie spodziewa się, że jej udział sprowadzi się do kartonowego zdjęcia na scenie....

    • 2 3

  • Oto ja, bezdennie głupia farsa! No i co mi teraz zrobisz!!!?

    No i masz chłopie farsę - chciało by się powiedzieć. Jednak sposób w jaki ją Teatr Wybrzeże udostępnia widzom budzi jednak pewną refleksję. Bo cóż dzieje się gdy twórca spłyca dzieło? W końcu schodzi tak nisko, że dochodzi do farsy. No a jeśli pójdzie się jeszcze dalej i zacznie się spłaszczać już i tak zupełnie zbanalizowaną farsę? Farsa będzie się robić coraz mniejsza, coraz mniejsza i mniejsza

    No i masz chłopie farsę - chciało by się powiedzieć. Jednak sposób w jaki ją Teatr Wybrzeże udostępnia widzom budzi jednak pewną refleksję. Bo cóż dzieje się gdy twórca spłyca dzieło? W końcu schodzi tak nisko, że dochodzi do farsy. No a jeśli pójdzie się jeszcze dalej i zacznie się spłaszczać już i tak zupełnie zbanalizowaną farsę? Farsa będzie się robić coraz mniejsza, coraz mniejsza i mniejsza aż w końcu dojdziemy do punktu gdy stanie się ona zupełnie przezroczysta, co by rzecz - nieobecna. Słowem wyparuje nam całkowicie z widowiska. Zdaje się, że akurat tak to wygląda w Akcie Równoległym, który został zbanalizowany ostatecznie do granic możliwości. Jeden nadwyraz banalny motyw (niespełnionej zdrady w nadwyraz nieprawdopodobnych okolicznościach) odmieniany przez wszystkie możliwe przypadki przez dwie godziny przedstawienia. I gdy już farsa odparowała to pytanie co zostało? Cały ciężar spada na barki występujących, na ich aktorstwo. Gdy brak w zasadzie fabuły, głebszego sensu, cała odpowiedzialność zabawiania widza, wibicia go z nudy spada już tylko na aktorów. Chyba nie tylko Piotr Chys poci się jak dziki koń by sprostać tempu, nieomylnemu rytmowi i rysom kolejnych scenek. Doskonale też radzą sobie Michał Jaros jak i Katarzyna Dałek (mam jednak wrażenie, że nie potrafią się pozbyć nawyków jakie nabrali przy odtwarzaniu komediowych ról Arabeli i Romburaka). I to jest zapewne powód dla którego z tego widowiska nie wychodzi się jednak z poczuciem niesmaku czy starconego czasu (w przeciwieństwie co do niektórych bardziej upadłych widowisk tego teatru). Wszak oszczędzono tu widzom niewybredności, golizny czy moralnych niepokojów (do żadnej zdrady ostatecznie w zasadzie nie dochodzi). Zamiast tego dodano schludną estetykę białych drzwi hotelowych, niebieskiego i zielonego pokoju. Za "wodzireja" robi portier hotelowy - co by nie było - wszak farsa ma cieszyć także tych co na społecznych wyżynach nie bywają. Jako sztuka niska ma spoglądać na świat oczami tych "niskich", którzy tu, jak portier, mogą poczuć, że przejmują ster w swoje ręce by kierować biegiem wydarzeń (przynajmniej je jakoś kontrolować) i przy tym ciągnąć sobie z tego jako takie finansowe korzyści. Samo wprowadzenie na scenę 'przestrzeni hotelowej' trochę magiczne bo i hotele to miejsca zwykle przez gości - przybywających do niego na niedługo - bardzo nieprzenikłe. Podobnie jak i nieobojętna społecznie jest rola "ciecia", którą sam cieć wszak pogardza wmawiając że jest tu tylko w zastępstwie swoje siostry. Trochę mi się tu przypomniał monodram Jolie z rolą pokojówki i z "magicznym" światem hotelowym (w reżyserii Jakuba Roszkowskiego i w wykonaniu Dominiki Kojro) -jedna z najciekawszych rzeczy jakie udało mi sie wyłowić w zeszłym roku na efemeryczny off-ie (wpis swój zrobiłem pod stroną tamtego widowiska więc powtarzać się nie bedę.) Natomiast wracając do Aktu równoległego nie za bardzo wierzę by twórcy wystawili tą farsę "na poważnie". Bo "poważna" farsa nie podaje się za farsę, wstydliwie skrywa swoje prawdziwe płytkie oblicze, kamufluje swoją bezdenną płytkość. A tu proszę. W programie można przeczytać o... farsie. O jej związkach z logiką i obiektywizmem. O naturalnej ponoć farsowności życia powszedniego. Coż za górnolotna gloryfikacja gatunku farsy! Nikt się nie kryje, że chodzi tu o bezdennie głupią farsę, gdzie komizm wywołuję się co chwila metodami takimi jak np. zderzanie aktora z zatrzaśniętymi drzwiami. Jest więc jakaś róznica pomiędzy np. melodramatem a zabawą melodramatem (jak na Trędowatej pokazanej na tegorocznym festiwalu tetaralnym Wybrzeże Sztuki), pomiędzy pop-em a pop-artem, który z kultury popularnej czyni środek wyrazu (Dziady Radosława Rychcika). Słowem kicz jest kiczem, dopóki się go świadomie nie ujmie w nawias. Można być pastafarianem i twierdzić że wierzy się w Latającego Potwora Spaghetti i nie sposób takiemu pastafarianowi dowieść, że faktycznie w potwora nie wierzy. Można się spotykać z dziwką oferującą GFE ( girlfriend experience ) i nie sposób zauważyć, że się nie jest ze "swoją dziewczyną". Można wystawić farsę, i nie sposób takiej farsie dowieść, że tak naprawdę to ona farsę tylko "udaję". Spektakl ze specjalnym udziałem Katarzyny Figury jak czytamy w zapowiedzi (czóż za przemyślny wybieg marketingowy! ha ha!) - faktycznie jej udział sprowadzony został do ustawienia na scenie trzech nadwyraz kiczowatych podobizn (domniemanej siostry portiera)! Nikt nie może mieć wątpliwości, że twórcy zakpili sobie z widzów z daleko posuniętym rozmysłem. No i właśnie o to im chodziło! Wcale się nie kryją, kpią sobie nadwyraz otwarcie. Wymowa twórców jest tu więc daleko idąca: wszak oto jest, oto ja: f a r s a, bezwstydnie, bezdennie głupia, spłaszczona do wszelkich granic możliwości. I co mi teraz zrobisz!!? Faktycznie zarówno widzowie jak i recenzenci, którzy przyzwyczaili się do wychwytywania sensów z teatralnych widowisk tu nie mają się za co złapać. Intelektualna pustka, pozbawiona sensów próżnia, myślowa pustynia wypełnia to "zmechanizowane" widowisko po brzegi. I trudno nie podejrzewać, że zabieg to był nadwyraz rozmyślny. Faktycznie ręce opadają i mózg staje, przestaje myśleć więc dla kogoś udręczonego ciężarem gatunkowym sztuk teatralnych to faktycznie może być miły przerywnik, pozwalający na "odreagowanie" i chwilę mimo wszystko dobrej zabawy. Tym niemniej chyba należy się na koniec ostrzeżenie, że przedawkowanie tego specyfiku, zbyt częste obcowanie z takimi produkcjami (choćby były przecie jedynie przemyślną zabawą formą farsy) grozi nieuleczalnym wodogłowiem i licznymi antyintelektualnymi powikłaniami.

    • 6 5

  • Opinia została zablokowana przez moderatora

  • bez przesady

    nic ambitnego , lekkie łatwe i pośmiać się można, od relaks a chyba o to chodziło / temat banalny wiec kto chce zobaczyć coś ambitnego to na to nie pójdzie/ a jak chce się wyłączyć z problemów i tylko pośmiać to polecam
    Pan Tynda świetny !!!

    • 6 0

  • Zgadzam sie absolutnie

    • 2 0

alert Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.