Pojęcie bezużytecznych krajobrazów we współczesnej architekturze odnosi się do miejsc, które utraciły swoje pierwotne przeznaczenie i utknęły pomiędzy przeszłością a przyszłością. Jednak ta bezużyteczność jest względna, ponieważ utylitarne postrzeganie przyrody jako nieskończonego zasobu, charakterystyczne dla epoki industrialnej, jest dziś poddawane reinterpretacji pod wpływem kryzysów ekologicznych.
