Dla
Guy Deborda, rewolucjonisty, krytyka społecznego i jednego z najważniejszych przedstawicieli powojennej awangardy europejskiej, jedność życia i dzieła była programowym postulatem. Oryginalną i wywrotową twórczość Deborda, jego przenikliwe, radykalne teorie i intrygujące strategie sprzeciwu cechowała zasadnicza spójność egzystencjalna. Opowiedzieć o tej egzystencji, która w naszych spektakularnych czasach wydaje się nieprawdopodobna, to także odbyć nostalgiczną wędrówkę w czasie, cofając się do okresu niemniej osobliwego, kiedy
sztuce zdarzało się jeszcze wierzyć, że ma jakieś znaczenie (poza czysto instytucjonalnym lub dekoracyjnym), a nad politycznym projektem radykalnej lewicy wciąż unosił się ożywczy duch utopii.
Treść tworzona na podstawie materiałów prasowych organizatora
