Gdzie w Trójmieście na: pizzę z pieca

16 czerwca 2016 (artykuł sprzed 4 lat)
Łukasz Stafiej

Gdzie w Trójmieście najlepiej podają nasze ulubione danie? Sprawdzam i opisuję wybrane lokale i propozycje ich serwowania. Ostatnio testowałem łososia, a w tym tygodniu degustuję jeden z nowszych trendów kulinarnych - pizzę z pieca opalanego drewnem. Za dwa tygodnie w czwartek opiszemy nasze wrażenia z trójmiejskich pierogarni.



Pizza z pieca opalanego drewnem to włoski klasyk. Pizzowi puryści uważają wręcz, że tylko w ten sposób przygotowany placek ma rację bytu. Choć na trójmiejskiej gastromapie znajdziemy lokale kultywujące tę tradycję od lat, nie da się ukryć, że na szerszą skalę trend ten rozwinął się w ostatnich kilkunastu miesiącach. Obecnie większych i mniejszych restauracji z włoskim plackiem przygotowywanym tą metodą znajdziemy w Gdańsku, Sopocie i Gdyni kilkanaście. Ja wybrałem sześć i już na wstępie mogę zdradzić, że w żadnym się nie zawiodłem.

Zaczynam od Lipo. Jej właściciel dwa lata temu założył food trucka, w którym wybudował piec z cegły szamotowej. Furgonetka jeździ nadal, ale biznes się rozwinął i teraz Lipo posiada również stacjonarny oddział. Prawdę mówiąc, budka przy Hynka zobacz na mapie Gdańska na Zaspie jest niewiele większa od auta, ale to nie ma znaczenia. Podawany tutaj placek nie ma wad - jest świetnie wyrobiony i wypieczony. O jakość dba pochodzący z Włoch doświadczony pizzaiolo. Spróbujcie firmowej pizzy "Lipo" z gorgonzolą, orzechami i gruszką (20 zł). Gdyby kładli trochę więcej składników byłoby wręcz idealnie. Na miejscu zjeść raczej trudno, bo brakuje stolików, ale nawet po kilkunastominutowej przejażdżce w pudełku, pizza z Lipo trzyma fason.

Kolejną pizzę zjadam w Oliwie do Ognia. Placek jest bardzo cienki i bardzo chrupiący - wręcz jak podpłomyk. Mnie to odpowiada - ciasto jest sycące, ale lekkie i dobrze zrównoważone z ilością dodatków. Testowałem "Di tartuffę", czyli pizzę z pastą truflową, pikantnym salami i mascarpone (25 zł). Genialna kompozycja smakowa - chyba najlepsza we wszystkich trójmiejskich pizzeriach. Jeśli mielibyście iść tylko do jednej pizzerii w życiu, idźcie do niewielkiego lokaliku przy Garncarskiej zobacz na mapie Gdańska w Gdańsku. Uwaga! Jak w większości tego typu pizzabarów, obowiązuje tutaj samoobsługa. Pizza zostanie doniesiona do stolika, ale zamówienie składamy przy barze, samodzielnie również pobieramy sztućce i serwetki. Nie zapomnijcie o oliwach smakowych, którymi warto polać placek.

Po wizytach w dwóch malutkich barach (ale przypominam: bardzo dobrze karmiących), w końcu trafiam do restauracji z prawdziwego zdarzenia z obsługą kelnerską. Serio w ubiegłym roku zdobyło miano jednej z najmodniejszych restauracji w Gdyni. Start był bardzo obiecujący - niezła, włoska kuchnia, modny wystrój i klubokawiarniany klimat wielu osobom przypadły do gustu. Bywalcy przebąkują, że obecnie nie karmią już tam tak dobrze. Według mnie Serio utrzymuje dobry poziom na kuchni, ale pizza nie jest ich największym atutem. Profesjonalny piec jest, aromat drewna roznosi się po lokalu, składniki sprowadzane z Włoch, ale placek jest zbyt ciężki, brakuje mu lekkości choćby dwóch poprzedników. Ten drobny mankament nadrabiają jednak w Serio wysoką jakością dodatków - na zamówionej przeze mnie Salsiccii (24 zł) sos był zrobiony z prawdziwych pomidorów z Neapolu, a głównym składnikiem aromatyczna, domowa kiełbasa. Za to należą się brawa lokalowi przy ul. 3 Maja zobacz na mapie Gdyni. Uwaga, jeśli chcemy, aby pizza została pokrojona przed podaniem, należy upomnieć się o to przy zamówieniu - pizzailo trzyma się bowiem tradycji i serwuje pizzę w całości.

La Bocca to kolejna pizzeria-restauracja, do której trafiłem. Lokal mieści się przy ul. Startowej zobacz na mapie Gdańska na zaspiańskim blokowisku i taki też - osiedlowy - klimat panuje w środku. Jeśli nie przepadacie za "minimalistyczno-loftowym" wystrojem, który zdominował wnętrza nowych knajp, tutaj poczujecie się "jak w domu" i przeniesiecie się w czasie do końcówki lat 90. Ja się przenosić nie chciałem, więc usiadłem w ogródku przed lokalem, samodzielnie złożyłem zamówienie (w środku przyjmuje je kelnerka) i po niecałym kwadransie miałem na stole pizzę. Miałem problem z wyborem kompozycji smakowej - lista w menu jest długa i trudno się zdecydować (zawsze można też zdać się na los i zamówić coś spośród trzech niespodzianek, przy których nie podano składników). Stanęło w końcu na "Francese" (21 zł), czyli - jak rozumiem - pizzy inspirowanej smakami francuskimi, bo w składzie był i por, i gorgonzola (oraz cukinia). Placek okazał się zdecydowanie najgrubszy spośród wszystkich testowanych, co nie oznacza, że był zły. W La Bocca karmią uczciwie i treściwie, choć dla niektórych może być tutaj odrobinę staromodnie.

Nowocześnie jest z kolei w gdyńskiej Viva La Pizza przy Świętojańskiej zobacz na mapie Gdyni. To kolejny niewielki pizzabar, gdzie o obsługę należy zadbać samemu (uwaga, sztućce ukryte są w szufladzie przy wejściu). Niespecjalnie mi to przeszkadza, choć znam takich, dla których takie zwyczaje pozycjonują lokal w niezbyt chwalebnej kategorii "fast-food". Wystarczy jednak spróbować placka, aby takie wrażenie szybko minęło. Tutejsza pizza jest przygotowywana zgodnie z włoskimi prawidłami i ze sprowadzanych z Włoch składników. Zamawiam "Gamberetto" (27 zł) z karty specjalnej. To pizza bianca, czyli wciąż mało popularny w Polsce włoski placek bez sosu pomidorowego. Takie wydanie pizzy z pewnością ma równie wielu zwolenników, co przeciwników, ale pewne jest jedno: bez sosu łatwiej wyczuć smak dodatków. Moje - czyli mozzarella i krewetki tygrysie z pietruszką, czosnkiem i papryczką peperoncino - były wyśmienite. Szkoda tylko, że składniki puściły aż tyle wody - na środku placka powstała kałuża.

Mokro jest również na placku we Włoskiej Robocie, gdzie zamawiam klasykę "Prosciutto e funghi" (19 zł), czyli pizzę z szynką i pieczarkami. To zapewne te ostatnie puściły tyle wody. Na szczęście ciasto nie rozmiękło, więc to tylko drobny szczegół, raczej natury estetycznej. Na ten aspekt nie najlepiej wpływa również pocięta w malutką kostkę szynka - połówki plastrów sprawiałyby bardziej apetyczny wrażenie. Jak na pizzę przygotowaną zgodnie z neapolitańską tradycją (pizzaiolo jest Włochem), ta we Włoskiej Robocie jest zaskakująco foremna. Na pierwszy rzut oka wygląda jak z pieca elektrycznego. Ale to tylko pozory, bo smakuje odpowiednio - jest dobrze wypieczona i zadowalająco cienka. Zaskakuje smak mozzarelli - wyjątkowo wyraźny i kremowy. Obsługa jest sprawna i szybka, choć odwiedzam lokal w samym środku pory obiadowej. Uwaga, w środku jest dość gwarno - lokal znajduje się nieopodal Uniwersytetu Medycznego zobacz na mapie Gdańska i nie brakuje w nim studentów.

A wy gdzie jedliście najlepszą pizzę z pieca opalanego drewnem w Trójmieście? Czekamy na wasze rekomendacje w komentarzach - piszcie, gdzie zjeść lepiej, inaczej, smaczniej czy taniej, a których miejsc unikać.