Może tutaj opiszę swoją historię.

Pół roku temu skończyłam studia, znam 2 języki biegle i 2 w stopniu średnim. Od czasów licealnych imałam się różnych zajęć, byleby tylko się utrzymać (sklepy odzieżowe, kelnerowanie za granicą, tłumaczenia, korepetycje, administracja...itd.) Już parę miesięcy przed zakończeniem uniwerku brałam udział w cyklu szkoleń coachingowych, zapewniono mi też miesięczny płatny staż w jednej z wielkich korporacji. Cały miesiąc w owej firmie polegał na 'kopiuj wklej'. Niecały tydzień po obronie pracy dyplomowej dostałam zaproszenie na rozmowę w dużej korporacji w branży IT, praca miała być zdalna. Rozmowa przebiegła pomyślnie, szybko dostałam odpowiedź, że bardzo chcą bym dla nich pracowała. Byłam w 7 niebie! Dopiero co skończyłam studia i już mam pracę! Parę dni później dostałam umowę- o dzieło, za 500 zł miesięcznie. Szczena mi opadła, nie mogłam sobie na to pozwolić, gdzie ubezpieczenie zdrowotne? Próbowałam wynegocjować chociaż umowę o zlecenie- ostatecznie jednak się nie zgodzili, bo mogą znaleźć inną osobę która zgodzi się na ich warunki...
Od lat utrzymywałam się z korepetycji, na studiach miałam też stypendium, ale teraz praktycznie nie miałam za co żyć. Dalej pilnie szukałam pracy. Miałam kilka rozmów przez telefon, ale ostatecznie brak było zaproszeń na rozmowę. Byłam załamana, pytałam się siebie 'co ze mną nie tak?' Zdesperowana, odpowiedziałam na ogłoszenie do klubu gogo, Coccomo, na stanowisko 'selekcjonerka'. Uspakajałam się mówiąc, że tylko będę stać na bramce. O rozmowie i o samej firmie już pisałam na forum, oczywiście ostatecznie tam nie poszłam.
W międzyczasie brałam udział w kilku szkoleniach, m.in w urzędzie pracy.
W natrafiłam na ofertę pracę w dużej korporacji na stanowisku 'pracownik biurowy'. Miałam zajmować się kopiowaniem dokumentów. Pół etatu, na minimalnej krajowej, ale i tak się cieszyłam bo umowa o pracę. Proces rekrutacyjny trwał 2,5 miesiąca. Przeszłam 3 (!) etapy- prawie 30 minutowa rozmowa telefoniczna, potem zaproszenie na ponad godzinną rozmowę z rekruterem, następnie dostałam się do 3 etapu- również ponad godzinna rozmowa z rekruterami i menadżerem. Po takim czasie byłam tym już wykończona, cholera mnie brała jak sobie myślałam, że to wszystko za 600 marnych złotych! I już totalnie w dołku zaczęłam szukać pracy jako au-pair za granicą. I znalazłam pracę w 2 godziny! Niedługo wyjeżdżam. Nie jest to praca marzeń, zarobki też nie będą super, ale jest to jakiś pierwszy krok w kraju, gdzie pracę się szanuje. Dzień po znalezieniu pracy za granicą odezwała się do mnie Pani Rekruterka z informacją że niestety nie dostałam się do wyselekcjonowanej grupy kandydatów, na CZWARTY etap!
Decyzja o wyjeździe nie należy do łatwych.. Ale jaki mam inny wybór?

Tak jak pisze Kola, CV często są w ogóle nie czytane (bo np jest ich bardzo dużo). Inna sprawa, że niestety sporo firm robi rekrutacje bo takie są przepisy w firmie, ale ostatecznie zatrudnia się już kogoś wybranego. Myślę sobie o moich znajomych, rówieśnikach lub ludziach trochę starszych. Jedna dostała w końcu pracę (zlecenie) po rocznym 'wolontariacie'. A zdecydowana większość ma pracę po znajomości. I wiecie co? Przed wyjazdem dostałam w końcu pracę dorywczą. Sprzątam biuro. Za całe 580 zł. A pracę załatwiła mi dobra znajoma. Będzie na drobne wydatki przed wyjazdem.

Brak słów. Po prostu. Mam pracę na umowe, więc powinnam się cieszyć, ale jakoś nie mogę skoro mam na zwykłe potrzeby, a np na wyjście do kina już nie. Jesteśmy niewolnikami.

Masakra

dlaczego nie dajesz korepetycji? Pisałem ci w drugim wątku odpowiedź na to. Moja koleżanka żyje z korepetycji, założyła firmę i nastawiała się tylko na to. Robi to profesjonalnie i dobrze zarabia a do tego sama sobie jest szefem. Minus jest taki że masz raczej wieczorne godziny pracy jak również weekend ale pieniądze dobre z tego są. Najwięcej oczywiście zarabia się na maturzystach bo oni szukają profesjonalnych korepetycji.

Jakbym po części czytała o sobie :D ja po studiach miałam okazję pracować rok w wyuczonym zawodzie, na dzieło ale naprawdę świetne zarobki. Jednak gdy ukończyłam wspomniane "dzieło" i musiałam znaleźć coś poza branżą to stwierdziłam, że niestety nie mogę zgodzić się na warunki proponowane mi na rozmowach kwalifikacyjnych (charakter pracy i zarobki) i... też w try miga znalazłam pracę jako au-pair. Znajomość języka wtedy wołała o pomstę do nieba, teraz (po roku mojego pobytu w Austrii) jest zdecydowany postęp :D postęp na tyle, że zaczynam szukać innego zajęcia, związanego bardziej z wykształceniem. Dodam tylko, że nowej pracy szukam poza granicami Pl. Co do samego au-pair to zdecydowanie polecam, zarobki nie powalają, ale czas pracy jest krótszy, masz czas na naukę i zwiedzanie. Oj z resztą na pewno się w temacie orientowałaś więc nie będę elaboratów tworzyć.

Judyta, dziękuję za odpowiedź. Cieszę się, że układa Ci się w Austrii, wierzę, że bycie au-pair jest bardzo dobrym startem do życia w innym kraju, dlatego się na to zdecydowałam. I jest to praca, w której nie brakuje czasu wolnego- czyli jak dla mnie takiego, który mogę poświęcić na naukę i rozwój.

Moro, odpowiedziałam Ci na innym wątku. W skrócie powiem tylko, że korepetycje to dobre zajęcie w trakcie nauki, zajęcie dorywcze, robiłam to 6 lat i uwierzcie mi, jedne miesiące były bardzo dobre, ale potem krach bo ktoś wyjechał, ktoś się pochorował, ktoś nie miał pieniędzy, itd., więc zamiast zarobić X sumę, miałam takie miesiące, że ledwo starczało mi na podstawowe wydatki typu jedzenie, bilety, rachunki... Dużo moich koleżanek tak pracowało i wszystkie mają te same spostrzeżenia. Mimo to cieszę się, że mogę się z tego jakoś utrzymać bo nadal udzielam lekcji, choć w porównaniu z innymi latami teraz jest dużo trudniej.

Ja nie chcę tak żyć. Nikt tak nie chce. Zawsze dobrze się uczyłam, prawie każde wakacje poświęcałam na pracę a nie odpoczynek, chodziłam na różne szkolenia i pilnie uczyłam się języków obcych. To dla mnie upokarzające aplikować na pracę w klubie gogo czy przechodzić kilka etapów rekrutacyjnych do pracy na pół etatu za minimalną krajową.
Dlatego wierzę, że wyjazd będzie najlepszym rozwiązaniem. Ale serce mi pęka na samą myśl, że muszę wyjechać. I że nie tyczy się to tylko mnie. Dlatego o tym piszę- moja historia nie jest wyjątkowa i unikalna. Dotyczy bardzo wielu osób, pozbawionych perspektyw na lepsze życie. Ale nie każdy tak łatwo może wyjechać- bo są dzieci, kredyty, schorowani rodzice. I muszę tkwić w tym bagnie.

* i muszą tkwić w tym bagnie *

może ryży ze swoją kmitą zerkną dlaczego wszyscy emigrują ?

ja też w wakacje planuję wyjechać, nie uśmiecha mi się to bo daleko...ale jak chce się zarobić jakiś normalny grosz i do czegoś w życiu dojść to trzeba próbować. pozdrówka i powodzonka tym co zamierzają jechać na "saksy" :P

Wyjechałem w październiku, czy lepiej może nie, ale jest praca, jak ktoś chce pracować to pracę znajdzie. Pojechałem w pół ciemno miałem gdzie spać znajomi mnie przenocowali, pracę znalazłem w tym samym dniu przez agencję.

smutna rzeczywistość, młodzi, zdolni a muszą uciekać :(

Kris, mam nadzieję, że przekonasz się o pewnym przyjemnym aspekcie pracy za granicą. Nie dotyczy to oczywiście wszystkich pracodawców, odstępstwa są wszędzie... O co chodzi? Chodzi o to, że gdy docenią Twoją pracę, to oni będą trząść portkami, żebyś przypadkiem nie odeszła. Moją umowę pracodawczyni przedłużyła na czas nieokreślony i z przestrachem pyta mnie czy aby na pewno zostanę chociaż pół roku. W Polsce moja praca również była doceniana, klepano mnie po plecach i mówiono good jobs! I co z tego;) na wyjeździe możesz tylko zyskać.

to jest właśnie coś czego nasi polscy pracodawcy jeszcze nie rozumieją- doceniania pracownika. Mnie tez klepano i chwalono, że jestem niezastąpiona a teraz wiem, że umowy mi nie przedłużą bo gaśnie mi orzeczenie o niepełnosprawności

Wiesz Moniko, na Odrze mamy magiczne miejsce. "Niewytłumaczalnym" trafem ktoś, kto w Pl nie mógł znaleźć pracy- znajduje ją, ktoś kto w Pl miał 2 lewe ręce- nagle staje się cenionym pracownikiem, ktoś bez znajomości nagle stwierdza, że do zdobycia uczciwej i opłacalnej pracy nie jest potrzebny mu "wujek". Jedna osoba i 2 różne kraje, to się nazywa "cud" :)

Dziękuję za miłe słowa. Tam gdzie jadę, słyszałam o czymś tak dla mnie egzotycznym jak 'docenianie pracownika'. Ja w trakcie nauki robiłam wiele rzeczy- nie brakowało pochwał, ale to tylko po to bym dalej robiła za darmo w ramach 'wolontariatów' lub praktyk, albo za pół darmo.
O Polakach za granicą słyszę raczej pozytywne opinie- że bardzo pracowici, ambitni, szybko awansują... Wiadomo, że nie dotyczy to wszystkich, ale daje mi to jakiś obraz- niedocenianej młodej, ambitnej i wykształconej osoby, która w końcu może rozwinąć skrzydła bo ktoś ją docenia.. Mam cichą nadzieję, że życie się do mnie uśmiechnie. Pozdrawiam.

No i widzisz Kris, oczy się otworzyły teraz co? ;D
Nastudiowałaś się, nauczyłaś, narobiłaś praktyk a i tak będziesz niańczyć dzieci za granicą. Czyli robić to samo, co wiele polek bez wyższego wykształcenia :] Nie żebym krytykował ludzi z wyższym wykształceniem, ale o tym trzeba było pomyśleć zanim się poszło na studia ;D

eko, rozumiem skąd twoje pojazdy po mgr w końcu ty bardziej cenisz panie po podstawówce, które zamierzają trudnić się najstarszym zawodem świata;)

Judyta, ty nie masz pojęcia kogo ja cenię ;]

W tym konkretnym przypadku i w wielu wielu podobnych wychodzi przerost ambicji nad znajomością rynku pracy.
Przysłowie mówi "głupi zawsze dwa razy traci" i jak się nie myśli to tak jest.

Ja i kilku moich znajomych zrezygnowaliśmy celowo wyrzszego wykształcenia i mamy w tej chwili o wiele lepiej niż wiele osób po studiach.

eko, to co tu piszesz nie wnosi nic, jest zwykłym hejtem. P.S. Polecam wątek pt. kobieta do towarzystwa, tam pan eko przedstawia swoje ambicje.

Judyta, chyba przyzwyczajona jesteś do tego, aby klepano cię po ramieniu i wmawiano że wszystko jest super.

Trzeba rozmawiać i poruszać nawet niewygodne kwestie.
I ja rozmawiam na temat jak najbardziej. Tego tematu o którym piszesz nie znam, ty go założyłaś?

nie znasz wątku o kobiecie do towarzystwa? twoje ip mówi co innego ;)lubisz niewygodne tematy, zatem wypowiedz się coś o kompleksach. Kompleksach osób bez wyższego, które leczą swą przypadłość docinając mgr.

Buahah, a o to tobie chodzi ;D Nie ja zakładałem ten wątek.
Próbuje wyleczyć twoje kompleksy tym, że nie będę cię poklepywał po ramieniu i nie będę ci słodził.
Rozumiem że ty jesteś ten mgr? I co? Na bezrobociu siedzisz? Niańczysz dzieciaki? Pracujesz jako opiekunka osób starszych, a może jako pomoc domowa? ;D Albo jako przedszkolanka z wyższym wykształceniem za 1400zl ;D

Zatrudniałem już u siebie ludzi z wyższym wykształeceniem ;D Ich CV były bardzo interesujące. Co nie zmienia faktu że robili to samo co ludzie z wykształceniem podstawowym i za te same pieniądze ;D

BUHAHA eko, ja z tobą nie będę dyskutować, bo jak mówi stare przysłowie o tym z kim się nie prowadzi rozmów: sprowadzisz mnie do swojego poziomu i pokonasz doświadczeniem.

I co ci to dało, teraz robisz za analfabetę pisząc z premedytacją "wyrzszego"?

Bo Towarzysz eko ma "wykształecenie", a nie wykształcenie ;D Poza tym pewnie zajęty jest pogonią za dobrami doczesnymi zamiast na chwilę przystopować i - jeśli jest na tyle 'ynteligentny' na ile pozuje i wyraźnie się sili - zdobyć się na refleksję nad samym sobą i gdzie będzie oraz co będzie robił za np. 20-30 lat. Nie wiem też skąd wziął swój nick, ale może pracuje w Eco-Vital Sp.z.o.o. S.K.A. (Oddział w Sopocie) ??

szkoda ze nie mam żadnego punktu zaczepienia za granicą już dawno by mnie tu nie było bagno bagno zero przyszłości w tym kraju uciekajcie

Takie czasy:( tez skonczylam studia ,3 kierunki ,mam doswiadczenie tylko takie jak z praktyk i dorywczej pracy,co dalej robic jak tu zyc w tym kraju:( jak nie ma tu zadnych perspektyw

Wraz z młodymi uciekają miliardy zł które wydaliśmy na ich wychowanie i wykształcenie! Zachód spija tylko śmietankę- za darmo ma fachowców!!Nam zostają długi do spłacenia. Trzeba postawić na przemysł silny polski przemysł- budować fabryki, stocznie ,rolnictwo - uniezależnić się od obcych towarów .Stać nas na to. Wystarczy ukrócić korupcję, marnotrawstwo, pozbyć się nierobów za biurkami, obniżyć gigantyczne płace politykierom i tym co żerują na państwowych firmach, itd lepiej wydać unijna kasę i będzie praca i płaca!!

Po prostu ludzi jest ZA DUŻO! Doczekamy czasów, w których człowiek będzie zbędny w procesie pracy. Zastąpią go cyborgi i automaty. Wówczas pracodawcy będą mieli problem "z głowy". Automat nie upomni się o pieniądze, on będzie wymagał tylko napędu i serwisu. Przykładem takiego zjawiska jest POCZTA. Kiedyś człowiek musiał napisać list na papierze (potrzebne: papier, atrament, pióro, długopis), włożyć go w kopertę (potrzebne: papier, koperta, klej), kupić znaczek (potrzebne: papier, farba drukarska, klej), wrzucić list do skrzynki (potrzebna: skrzynka pocztowa), poczta wybierała listy (potrzebny: pracownik, pojemnik / worek), kolej rozwoziła listy po kraju (potrzebny wagon, pracownik), itd. aż do listonosza, który ten list doręczał. Dzisiaj: siadamy do kompa, klepiemy maila, wysyłamy i adresat go otrzymuje w ciągu kilku sekund / minut. Nic dodać !!!

Mi się serce kraje jak czytam Wsze historie o ekonomicznej banicji.
Mój młodszy brat dostał mieszkanie, kupił samochód i miał pracę.
Praca u nas jest taka że nigdy nie wiedział czy mu na opłaty starczy i czy na paliwo nie zabraknie.
Z roku na rok było coraz gorzej, widział że w firmie zamiast płace rosnąć to maleją bo popyt przewyższał podaż.
W końcu nie wytrzymał, spakował walizki i wyjechał.
Samochód od miesięcy stoi w garażu i pójdzie na sprzedaż, mieszkanie stoi puste od ponad pół roku. Serce mi pęka za każdym razem jak brzęczą klucze w szufladzie.
Mówię do męża jedzmy też na Wyspy, w końcu nasi znajomi już tam są.
I mam poczucie winy jak myślę że nam się dobrze wiedzie ale z tyłu głowy mam też coś co mi mówi że bezpieczniej byłoby zabrać dzieci i wyjechać. Ekonomicznie bezpieczniej.

Urzekła mnie Twoja historia.

Ludzie studiują jakieś "gry i zabawy", a potem dziwią się, że pracy nie mają. Pedagogika, socjologia, zarządzanie i marketing...Po co wybieracie takie kierunki? Róbcie lepiej kurs spawacza albo wózków widłowych.

sluchaj fizolu, nie każdy ma predyspozycje do pracy fizycznej to raz a dwa moim marzeniem od dziecka była pedagogika, nie widzę się w niczym innym, nawet na studiach uslyszałam od wykładowcy że jestem urodzonym pedagogiem :) niestety, stan zdrowia nie pozwala mi na pracę w zawodzie. Rzeczywiście, mnóstwo młotów idzie na pedagogikę bo uczelnie prywatnej za 30% obecności zalicza studia. To nie znaczy jednak że nie ma ludzi którzy studiują z pasji niełatwy zresztą zawód

Monika, szkoda czasu na odpowiadanie takim osobom. Ja założyłam podobny wątek, o tym, że nie mogę znaleźć pracy. Od razu osoby posiadające pracę stwierdziły, że czekam na gotowe, jestem "pierdołą" i w dodatku niezaradną. Wybrzydzam jak 7-letnie dziecko, ponieważ napisałam, że nie posiadam predyspozycji, do tego aby pracować jako telemarketer czy akwizytor itd. Sugerowano mi też (takie odniosłam wrażenie, że powinnam chyba aplikować na każde możliwe stanowisko). Nawet doszukano się, że szukam stanowiska za biurkiem, a nie pracy, choć wysyłam CV na różne stanowiska: typu sprzedawca czy kelnerka itp., ale nie mam doświadczenia, więc skreślają mnie na starcie. Najbardziej śmiesznym stwierdzeniem było jednak to, że ja nie mam wcale chęci do pracy...:)

user nie martw się, naprawdę, ja co prawdamam pracę, byle jaką ale mam na umowę o pracę. Szukam, ba, nawet dostałam kilka propozycji w ostatnim czasie ale te super, renomowane firmy międzynarodowe proponowały mi 1500 netto na umowę zlecenie :D mam 26 lat, całe studia pracowałam n zlecenie, potem nie mialam szansy na rentę gdy zachorowałam poważnie i powiedziałam sobie - nigdy więcej nie pójdę na zlecenie. Też nie mam predyspozycji na telemarketera, próbowałam, tak samoo jako doradca finansowy, pozyskiwanie klientów itp moim problemem jest też stan zdrowia, nie mogę pracować we wszystkich zawodach więc teoretycznie powinnam brać wszystko jak leci ale bez przesady, skończyłam szkołę, mam spore doświdczenie jak na mój wiek, utrzymuję się sama od 20 rż i nie stac mnie na to by pracować na stażu z darmo ale to też nie znaczy że wybrzydzam czy nie mam chęci. Gdybym straciła obecną pracę pewnie brałabym co leci bo teraz też nie robię niczego nadzwyczajnego, sprzątam ale pracuję blisko domu, na umowę o pracę na etat, jaki sens abym poszła za 1400 na rękę na zlecenie? tym bardziej, że w każdym momencie mogę iść na chemioterapię i wiem, że obecny pracodawca nie będzie robił z tym problemu, w każdej firmie która chciała mnie przyjąć słyszałam nieprzychylne opinie o osobach które chorują lub planują dzieci, nigdy się nie przyznałam do problemów ze zdrowiem bo bałam się że mnie z góry odrzucą. Jak pójdę na leczenie będę miała pewność że mnie nikt nie zwolni, w razie czeo mogę iść na zwolnienie i nikt mnie nie wyrzuci tylko zrozumie, to naprawdę ważne. Zarabiam nie dużo ale mam poczucie bezpieczeństw, to smutne że w tym kraju tak ciężko znaleźć normalną pracę gdzie dba się o pracownika, bo tam gdzie się dba o pracownika ten szanuje swoją pracę, jest efektywny i przynoosi firmie korzyści. Minie sporo czasu zanim polscy pracodawcy to zrozumieją

Moniko, Życzę Ci zdrowia i mam nadzieję, że będziesz mogła dalej realizować się w tym, w czym czujesz się najpewniej :)

dzięki i Tobie również życzę abyś znalazł jak najszybciej pracę w której będziesz się spełniał :)

Posiedzisz trochę na bezrobociu to zmądrzejesz. Jak nie ma pracy w Twoim zawodzie, to trzeba się przebranżowić i dostosować do potrzeb rynku, a nie żyć marzeniami. Nie każdy wykonuje swoją wymarzoną pracę. Są zajęcia, których ludzie nie wykonują z zamiłowania tylko dla kasy. Pochodź jeszcze trochę z nosem do góry pani magister pedagogiki. Pogadamy za jakiś czas jak zaczniesz skomleć o jakąkolwiek pracę.

słuchaj fizolku, jestem osobą niepelnosprawną więc jak widac czytać ze zrozumieniem nie potrafisz, napisałam że ze względu na stan zdrowia nie mogę wszędzie pracować, w zawodzie niestety też nie i właśnie się przekwalifikowuję, znam uroki bezrobocia ale pracy nie szuka się wszelkim kosztem. Moje zdrowie jest najważniejsze a i tak wystarczająco się naginam i pracuję fizycznie byle mieć za co rachunki zapłacić. Więc jak zachorujesz i będziesz wiedział jak nasz kochany system kopie osoby niepelnosprawne to już widzę jak będziesz sobie spawał czy przerzucał kamienie na torach hahah :D

O fizolu... Prawdziwy z ciebie fizol. Ja studiowałam, jak to nazwałeś, "jakieś gry i zabawy" i mam pracę w zawodzie. Mieszkam w małym miescie i zaraz po studiach udało mi sie znaleźć pracę. Uprzedzę jadowitych złośliwców - bez znajomości tę pracę złapałam. Nie musiałam skomleć o pracę a pewnie (według ciebie) chodziłam z nosem do góry (w końcu jestem wstrętnym magistrem). Nie od razu była to stała praca. W trzech placówkach pracowałam na zastępstwo. Teraz juz na stałe. Bardzo sobie chwalę tę pracę. Dlaczego uważasz że od razu nalezy zrezygnować z marzeń? Ty pewnie musiałeś i dlatego teraz jesteś taki złośliwy i zgorzkniały i innym dogryzasz bo nie podoba ci się ich wykształcenie. Biedny fizol...
A teraz zapraszam do minusowania :)

~Fizol: do pracy fizycznej też trzeba mieć pewne predyspozycje (być sporym chłopem lub silną kobietą, mieć dobry stan zdrowia - nie chorować co chwilę oraz brak ambicji zawodowych tj. chęci awansowania i zarządzania innymi ludźmi). W dodatku taką pracę trzeba lubić i umieć targować się o wypłatę z pracodawcą. Praca np. na magazynie wymaga już ponadto znajomości gospodarki magazynowej i nieraz podstaw języka obcego (kontakt z zagranicznym kontrahentem). Jako taki pracownik powinieneś posiadać też raczej wykształcenie średnie techniczne lub średnie i kurs w szkole policealnej. Ponadto rzadko się zdarza, że bez praktyki czy stażu (które są z reguły darmowe) przyjmują ad hoc do pracy. Pracodawcy preferują osoby z doświadczeniem. A pracę jako spawacz czy operator wózka widłowego to już lepiej wykonywać za granicą niż u nas w kraju. Kończąc dodam, że po 20-25 latach w zawodzie (zwłaszcza w kraju) często zdarzają się kontuzje i urazy kręgosłupa, ręki, nóg lub nagłe pogorszenie wzroku.

zgadzam się z dwiema ostatnimi wypowiedziami, dodam także że praca fizyczna a wykształcenie zawodowe to dwie różne sprawy, ważne aby być najlepszym w tym co się robi. Znam ludzi po zawodówce, którzy zarabiają niesamowite pieniądze, ale są najlepsi w tym co robią, ciągle się doszkalają, chodzą na kursy i kochają to co robią, szczególnie mowa tu o zawodach typu fryzjerka gdzie ciągłe szkolenia, znajomość trendów itp są wskazane. Tak samo elektroni który musi być na bieżąco z postępami techniki a mam kilku w rodzinie więc wiem jak to wygląda ;) Więc jesli ktoś ma chęci i ambicje dojdzie do czegoś w życiu ale jesli ktoś chce całe życie np spawć i nie daj boże, jak Janeczek zauwżażył, pogorszy się stan zdrowia to obudzi się z ręką w nocniku, bo stracił rękę czy nogę i nie nadaje się do żadnej pracy bo całe życie w kółko robił to samo.

Fizol - wyczuwam u Ciebie syndrom niższości i zazdrości. Naprawdę nie ma czego zazdrościć. Niektórzy magistrzy też cienko przędą.

Czego niby mam zazdrościć? Klepania biedy na bezrobociu? Wegetacji?

"brak ambicji zawodowych tj. chęci awansowania i zarządzania innymi ludźmi"- Nie zgodzę się z tym. Moim awansem jest fakt, że lata temu otworzyłem własną działalność. Pracuję fizycznie i umysłowo, robię to co lubię i co najważniejsze-zarabiam. Pusty śmiech mnie ogarnia jak widzę moich rówieśników po kilku fakultetach wysyłających sterty CV bez efektu. To łajzy i życiowe ofermy nie potrafiące zarobić na siebie i rodzinę. Zapożyczeni po uszy. Ale przecież oni nie po to studiowali, aby teraz rączki pobrudzić. HAHAHAHA!!!

mnie ogarnia śmiech jak czytam twoje wypowiedzi, kompleksy na kilometr da się wyczuć

a jeśli twoim zyciowym awansem jest otwarcie działalności to gratuluję ironicznie bo to żaden sukces, sukcesem nie jest dawanie pracy innym ale bycie rozchwytywanym przez pracodawców, aby to praca szukała ciebie a nie ty pracy, działalność każdy głupi może założyć

"działalność każdy głupi może założyć"- Więc załóż i udowodnij, że jesteś dobra w tym co robisz. Rynek szybko zweryfikuje. Właśnie przy działalności widać to najlepiej czy klienci zabiegają o Twoje usługi czy to Ty szukasz zleceń.
Sam wiem najlepiej i nie mam zamiaru Ciebie o tym przekonywać. Nie masz zupełnie o tym pojęcia.

miałam działalność 3 lata, jak na 26 latkę to niezły wynik biorąc pod uwagę że zachorowałam i 1,5 roku byłam na chemioterapii więc musiałam biznes zawiesić, niedlugo zaczynam kolejne leczenie, nawet taksówkarze mają działalność więc nie pogrążaj się ;) i prowadziłam to bez niczyjej pomocy, z własnej kasy którą cięzko zarobiłam, zaczynając kompletnie od zerwa, to nie żaden wyczyn, powiedziałabym nawet frajerstwo bo za granicą można lepszą kasę wyciągnąć mając swój biznes, prowadzi się łatwiej i przyjemniej, kilku moich znajomych tak zrobiło, nie żałują bo nie ma porównania. W życiu trzeba sobie ułatwiać a nie przeć na siłę choć w Polsce prowadzenie firmy to jak parcie przez urzędniczy mur, więc to nie jest wyczyn że masz firmę, wręcz przeciwnie

no ale ty ociekasz przecież zarąbistością więc dyskusja nie ma sensu bo twój blask aż bije przez mój monitor ;) leć zarabiaj kasę bo tracisz tylko czas na dyskusję z frajerami magistrami ;)

dobrej nocy

Wyczyn lub nie, ale póki co ja zarabiam, a Ty możesz sobie dyplomami pokój tapetować, bo nie mają one żadnej wartości rynkowej. Może za granicą prowadzi się łatwiej działalnośc. A nie pomyślałaś o tym, że nie każdy chce wyjeżdżać? Może ja nie chcę. prowadzę firmę w Polsce i nie narzekam. Moja sprawa. Za granicę wyjeżdżają tylko nieudacznicy, którzy nie dają rady w kraju i pracują poniżej kwalifikacji. A jeśli chodzi o taksówkarzy, no cóż... jak ktoś nic innego nie umie to niech sobie pracują jako taksówkarze. Lepsze to jak bezrobocie.

nieudacznik czy nie ale za granicą jak za granicą jesteś chory czy niepełnosprawny nikt cię w d nie kopie, tak jak w Polsce, jak będziesz chory albo nie daj boże będziesz miał niepełnosprawne dziecko to inaczej będziesz piał. I reszta może się ze mną nie zgodzić ale ja za granicą będe miała leczenie od ręki, mój bratanek który ma porażenie mózgowe od kiedy mieszka za granicą żyje jak pączek w maśle, ma regularną rehabilitację, od ręki mieszkanie, samochód, pomoc w domu, zasilek taki że szwagierka nie musi pracować. A ja nie dostalam renty bo miałam za mało przepracowanych lat bo wolałam się dokształcać. To ty będziesz nieudacznikiem gdy skończysz 50-60 lat, nie będziesz w stanie pracować albo zachorujesz i uslyszysz - nie refundujemy pana leku, proszę wywalić 100 tysięcy to będzie pan żył. I nie pisz że odłożysz tyle kasy że wystarczy ci na leczenie itd bo kasa kiedyś się kończy. A gdy pójdziesz na emeryturę dostaniesz najniższą możliwą bo paradoks tego kraju polega na tym, że pracownik ma wyższą emeryturę od pracodawcy.

Więc sorry nie jestem nieudacznikiem, wręcz przeciwnie, w życiu trzeba sobie ulatwiać a nie jak pisałam cisnąć na siłę choć system jest beznadziejny. To jest frajerstwo. Bo niestety, znam takich co zarabiali po 15 tysięcy a gdy przyszła choroba było za późno i nawet kasa im nie pomogła a się wozili wielcy, panowie prezesi ;) moja cała rodzina pracuje za granicą na stanowiskach kierowniczych lub ma swoje firmy więc to nie są nieudacznicy, odmienili swoje życie i jest im dużo łatwiej, mają kasę i lepszy system opieki

Ja jak na młody wiek poznałam ten system zbyt dobrze, ty chcesz to sobie siedź ale obudzisz się z ręką w nocniku a za 10 lat będę czytała twoje żale jak jest ci źle ;]

Myślę że u nas na rynku problem polega na tym że nie szanuje się pracownika. I nie ważne czy ma mgr przed nazwiskiem czy rowy kopie. Jest zezwolenie na robienie w bambuko pracownika poprzez umowy śmieciowe, tak samo jak mali przedsiębiorcy są rypani przez państwo i urzędy. I powstaje taki łańcuszek a wygrywa silniejszy i tak w kolejności jest urząd-przedsiębiorca-pracownik. Większa rybka zjada mniejszą rybkę.
Np. ja z wykształcenia jestem administratywistą a z zawodu monterem, a w zasadzie monterką konstrukcji stalowych. Nauka i papierki to dla mnie hobby, a zawód i kursy zrobiłam dla pieniędzy.

Praca biurowa jest u nas bardzo niedoceniana i ludzie myślą że jak pracujesz w biurze to dzień zaczynasz od kawy i faceboka. Hahaha.
A prawda jest taka że brygadziści z przyczyn np.kontuzji nie mogli pracować i byli kierowani do biura, to 75% nie dawało rady dwóch miesięcy przepracować. Zwalniali się albo uciekali na zwolnienia. Jak się szef pytał dlaczego to część mówiła że psychicznie nie wyrabia a część niestety nie ogarniała tematu i rezygnowała. Mówili że wolą na budowach tyrać, bo tam jest łatwiej.

Kocio trafiłaś w sedno ;) dlatego podziały typu mister jest lepszy lub jest frajerem i to samo tyczy się fizycznych pracowników nie ma sensu, każdy robi to, w czym czuje się lepiej, proste. Dlatego zmuszanie się do pewnych prac? ok, pod warunkiem, że naprawdę to się opłaca i nie możesz sobie pozwolisz na pracę za małe pieniądze

Postaraj się zrozumieć, że rynek się nasycił i nie jest w stanie wchłonąć większej ilości magistrów pedagogiki. To podstawowe zasady ekonomii. Nauczycieli jest za dużo. Mamy niż demograficzny, a ludzie dalej pchają się na pedagogikę. Gdzie tu logika? Każdy z nich marzy o ciepłej posadce na pensji budżetowej, dwa miesiące wakacji, dodatki, przywileje...Niestety nie każdy po pedagogice znajdzie pracę w zawodzie. Szczególnie ludzie z przerwą w zatrudnieniu. Teraz aby mieć pracę należy znaleźć w gospodarce niszę rynkową i ją wypełnić. Robić to na co w danej chwili czy w danym regionie jest zapotrzebowanie. Socjalizm już się skończył i o swoje zatrudnienie każdy musi zadbać sam. Jeśli się z tym nie zgadzasz jedź za granicę. Może tam żyje się nie z pracy, a z zasiłków (które też nie biorą się z nikąd, prawdopodobnie z podatków i pracy innych ludzi). Nie wiem, nie korzystałem, nigdy w życiu nie byłem na zasiłku. Do tej pory uważam, że zrobiłem dobrze nie idąc na studia. Teraz studiować może każdy głupi. Natworzyło się tych pseudo uczelni, ale tylko jakiś procent magistrów czy inżynierów dostanie pracę w swoim zawodzie. Reszta kończy w call center, w mc Donaldzie, albo jest zmuszona emigrować z kraju w poszukiwaniu tej "manny z nieba". Jeszcze inni zostają tu jako pasożyt społeczny i wrzód na d.pie swoich u swoich rodziców. Skomlą o kieszonkowe i wyżalają się na forach jak tu źle i niedobrze. Jak w tym podłym kraju traktuje się magistrów. Dlatego wyjeżdżaj za granicę. Tam (podobno) czeka już na Ciebie darmowe mieszkanie, samochód i walizka pieniędzy. Wszystko dostaniesz za darmo i nie będziesz musiała pracować. Czekają, aby przyjąć imigrantów-zasiłkowców. A ta opieka medyczna...Po prostu miód! Za granicą leczą wszystko od ręki bez kolejek i za darmo! HAHAHAHAHHA!

śmiej się śmiej, nie uważam aby tam było niebo na ziemi ale moja rodzina, która ma niepelnoosprawne dzieci pracuje uczciwie na sensownych stanowiskach a nie jako fizol ja ty siebie określasz, zarabia sensowne pieniądze i powtarza - przyjedź do nas, z twoją chorobą masz leczenie od ręki i opiekę i nikt cię nie wyrzuci z pracy za to że jestes na chemii, co u nas jest normą. Polscy pracodawcy nie bauczyli się jednego - inwestowania w pracownika i dbania o niego bo taki pracownik docenia pracę i przynosi firmie zyski.

I nikt nie mówi tutaj o życiu na zasiłku tylko o wsparciu państw bo przy dziecku z porażeniem mózgowym potrzebna jest opieka 24 h na dobę ale ty jesteś zdroowy i masz pewnie zdrowe dzieci więc nie masz o tym pojęcia.

I zabrzmi to okrutnie ale ludziom bez emaptii, takim jak ty, można tylko życzyć aby mieli chore dziecko, bo inaczej tego po prostu nie zrozumieją. Piejesz o życiu na zasilku i wykorzystywaniu państwa a ja o podstawowej opiece dla chorych bo za granicą chorzy dożywają starości a tutaj umierają.

No chyab że uważasz że to w porządku bo jest zgodne z eliminacją słabszych ;/