łazi mi po lapie pająk

nieduże ma jakiś 1cm jak wyprostuje nogi (w mej głowie ma pół metra)

jednakże moja fobia, arachnofobia podpowiada mi wiele sposobów na pozbycie się intruza, np:
- walnęłabym kapciem - szkoda mi lapa
- utopiłabym w wodzie - szkoda mi lapa
- wciągnełabym odkurzaczem - wiem, że wyjdzie i znów będzie drażnić moją fobię

jest to jednak stworzenie zyjące takie jak ja i nic nie upoważnia mnie ani nie usprawiedliwia, bym pozbawiła go życia, tylko dlatego, że moja psyche ma lęki

p.s. wzięłam oddzielną klawiaturę, czuje sie bezpieczniejsza
p.s2. mam ciarki na calym ciele, czuję, że łazi mi po plecach, po rękach, po karku..

wyobraź go sobie, że siedzi przed tobą w samej bieliźnie.... nie, czekaj, to nie ta fobia.

A mnie to ostatnimi nocami na okrętę śnią się myszy.
Wchodzą w moje rękawy, nogawki.
Radus je ściga po mieszkaniu, ale jest ich pełno.
W czterodrzwiowej szafie też ich mnóstwo.
Co to znaczy kiedy śnią się myszy?
Jest tu jakaś znachorka od snów?

czy to białe myszki? :)

Nie. :)
Są szare i ruchliwe.
I jakieś takie ruchliwe.
Chyba nawet za kark mi włażą.
(serio)
ps. ale tylko w czasie snu :)
ps.2 Masz jakąś teorię na ten temat???

Jedyna w miarę sensowna rzecz jaka przychodzi mi do głowy* w związku z tym snem, to że nie radzisz sobie z czymś, czujesz że jakiś problem, jak te myszy we śnie, jest nie do opanowania.
Miałam znajomego, któremu kiedy miał problemy, śniło się że musi wyrzucać z ogrodu przez płot kamienie. Kamienie były coraz większe i było ich coraz więcej.

Ale być może znaczy to coś kompletnie innego.

*Przychodzi mi za to mnóstwo bezsensownych. Kolorowa parada pomysłów, które pojawiają się i znikają, czasem najpierw odgryzłszy głowę innemu. Jest ich tak dużo, ze nawet za kark mi włażą. Ej, chwiiilaaa....

Ech ja myślę, że moja dieta jest zbyt uboga w mięso.
Stąd te myszy. ;)

smacznego :))


pająki w bieliźnie .... wyobraziłam je sobie jako obupłciowe niezależne, czyli jako Panie i Panów, pająk w stringach czarnych, pająk w bokserkach z bananami, pająk w reformach w kwiaty, pająk w kabaretkach (... yyyy rajstopy na sześć nóg, ciekawostka), pająk we flaneli, pająk w gorsecie, pająk w skórze

zawsze to będzie pająk

Pająk.
Proszę.
Głośno.


http://www.youtube.com/watch?v=cSRKhfolyd0

osiem pasiastych skarpetek i jedna szlafmyca.

To teraz niech ten pająk zacznie mówić głosem Alana Rickmana. Powoli.
Jakieś miłe rzeczy. Od razu zrobi się milszy :)

...to dlaczego nie BIZONY?

pewnie, że to nie fobia, to na fetysz raczej wygląda :)))))

o nie w tym miejscu weszło, trudno :(

pamiętacie co to jest bogin? ... Tak mi się skojarzyło :)

Ha. Dytko!

ja panicznie wręcz boję się ... chrabąszczy majowych ...
dobrze że jest ich ostatnio dużo mniej :)

Ja to się bałem - w wieku 7 lat dziada. (tak go nazywaliśmy) Dziad to był starszy człowiek, który posiadał ogromny, bardzo stary ogród, szczelnie otoczony drutem kolczastym i dwoma warstwami siatki.
Wierzcie lub nie, ale tamta połać naprawdę miała coś z fortecy i z totalnej magii. Myślę dzisiaj, że chyba żadne dziecko, które miało coś z urwisa czy żyłkę globtrottera nie potrafiło przejść obok ogrodu tego obojętnie. Był to ogród ekologiczny - wszystko rosło na swój strój. Drzewa były gęsto posadzone: pyszne orzechy, olbrzymie czereśnie zaczynające się dokładnie z ostatnim, szkolno-czerwcowym dzwonkiem. I renklody, których smak i wielkość mógłbym porównać tylko z renklodami mojego śp. dziadka. I mirabelki. I gruszki. Dziad miał też warzywnik, a w nim marchew, o której smaku mógłbym napisać, że chyba tak słodkiej nie ma już na świecie.
W centralnej części ogrodu stały całe stosy zardzewiałych klatek po chowie lisów i nutrii. W tych klatkach mieściły się przeróżne niezdatne acz fascynujące mój dziecięcy umysł narzędzia i urządzenia. Też zardzewiałe. Zaś za tymi chaotycznie rozrzuconymi klatkami jakieś 30m stała mała betonowa altanka. Jej kształt, filigranowość, układ okien, wszystko to sprawiało, że była domkiem z moich pierwszych snów.
To co mnie na początku wprawiało w osłupienie to to, że ogród prawie zawsze był pusty. Ale po odpowiednio długim czasie podchodów, samotnych obserwacji i rozeznania był to oczywiście pozór.
Dziad uwielbiał w zakamarkach czatować godzinami na takie małe gadziny jak ja.
Po ogrodzie przemykał, powoli, bezszelestnie i idealnie wtopiony ubiorem w zieleń.
Na podorędziu miał zawsze jeden z dwóch przedmiotów (a w odwodzie psa wilczura)
Pierwszy z przedmiotów to był aparat fotograficzny, którym robił mi zdjęcia i ponoć wysyłał dzielnicowemu.
Drugim przedmiotem była deska na której końcu sterczało pełno zardzewiałych gwoździ.
Potrafiłem spędzić osiem godzin okrążając ogród by opracować plan idealnego (vide bezpiecznego) dostania się doń i ewakuacji z kieszeniami pełnymi marchwi bądź czereśni.

Raz mnie dorwał. Nigdy tego nie zapomnę.
Opatrzony miałem cały ogród. Szedłem bardzo ostrożnie rozglądając się na wszystkie strony świata. Przystanąłem by zebrać myśli nad wyborem owoców. I wtedy go zobaczyłem. Kucał z deską schowany za klatkami. Myślę, że staliśmy nieruchomo patrząc się na siebie jakieś 6 albo 8 sekund. Było to dość hipnotyczne. Miałem gęsią skórkę nie dlatego, że mogę oberwać (miałem około 6 metrów przewagi) ale dlatego, że mnie obserwuje w całkowitym bezruchu w stanie jakiejś duchowej przewagi jak łowca na ofiarę.
Złapał mnie już na pierwszej siatce na drucie kolczastym o który się w pośpiechu zaczepiłem i tak przyfasolił po udzie dechą z gwoździami, że noga była cała we krwi.
Od tego momentu nie tylko bałem się Dziada, ale go też szanowałem.
Zaś marchew i czereśnie z renklodami za każdym razem smak miały o wiele bardzie słodki.

ale to nie bylo na Szczecińskiej?

historia - historią, ale tymi renklodami, czereśniami i mirabelkami oraz słodką marchwią moje kubki smakowe doprowadziłeś do ekstazy

Nieeee.
Ja się wychowałem pół na pół w śledziowie i przy okrąglaku.