od 5 lat jestem mezatka,mam 4 letnia corke i jestem strasznie samotna...maz po przyjsciu z pracy zajmuje sie swoimi zainteresowaniami a ja od rana zajmuje sie dzieckiem,praniem,sprzataniem,gotowaniem. mam juz dosyc :-( kiedys miałam kolezanki,znajomych a od kiedy mam rodzine nie mam nikogo...jak na ulicy widze jakas kolezanke to udaja ze nie widza...wstaje o 5 a kłade sie o 1-2 w nocy.chciałabym poznac kogos w takiej sytuacji jak ja bo dłuzej tej samotnosci nie wytrzymam....

głowa do góry i wyjdz do ludzi,masz napewno jakąś koleżankę,rodzinę poprostu zacznij wychodzić z domu...ja przesiedziałam tak 10 lat w domu i mam 3 dzieci,mąż pracuje wiecznie go w domu nie ma a ja przy dzieciach i praca w domu.gotowanie,sprzątanie, pranie, wiem co czujesz:( naprawdę staraj się wychodzić dużo na spacery tam na pewno spotkasz wiele koleżanek i jeszcze raz wyjdż do ludzi bo zaszyjesz się w domu JAK JA!!!!

naprawde nie mam kolezanek :-((( nie wiem juz czy to depresja ale chwilami w dzien płacze w samotnosci bo chciałabym z kims porozmawiac,posmiac sie. meczy mnie to juz...zycie przelatuje mi przez palce...jestem zmeczona zyciem :-(

Wiem jak to jest jak ma się małe dziecko. Staram się jak mogę jakoś rozerwać. Może pogadaj z mężem, powiedz że też potrzebujesz czasu dla siebie. Może poszukaj koleżanek - innych mam. Inaczej czeka Cię ostra depresja ;( Pozdrawiam

juz rozmawiałam z mezem...stwierdził ze mi sie w głowie poprzewracało,ze mam za dobrze :-( corka jest lekko niepełnosprawna(ma orzeczenie) nie mowi,nie je samodzielnie,jest po retinopatii wczesniaczej.moze to smieszne ale jak mam isc po włoszczyzne czy ziemniaki do tesco to ciesze sie jak dziecko bo bede miedzy ludzmi...

A ja myślę, że to jemu się w głowie poprzewracało, skoro uważa, że nie powinnaś mieć własnego życia.
Jak córa niepełnosprawna to trochę gorzej... Nie chodzicie na żadną terapię? Może jest jakieś miejsce, gdzie właśnie z córką mogłabyś chodzić? "dla jej dobra" i swojego przy okazji? ;)

Jak dla mnie na to jest jedna rada - znajdź pracę. Chociażby na pół etatu albo nawet wolontariat. Byle wyjść do ludzi i wyrwać się z domu. Bo też nie sądzę, aby dom wymagał opieki i sprzątania przez 20h na dobę. A dziecko już jest w wieku przedszkolnym...

gdynianka podaj jakiś kontakt do siebie:) pozdrawiam

Przyłączam się. Podaj swojego maila. Chętnie do Ciebie napiszę. Ja miałam kiedyś koleżanki,ale się wykruszyły. Chętnie wyrwę cię na jakiś spacer,kawkę etc. Nie jesteś sama :)). Tylko daj znac....

podajcie meile to sie odezwe...

kasiula_1981@wp.pl

kika_1236@wp.pl napisz jak mozesz:)

pollen@o2.pl

sblaze@wp.pl :)

gelbi@o2.pl

gdynianko. moja skromna rada.

po pierwsze jest przesilenie wiosenne, długo nie było słońca wiec teraz korzystaj z tego ile możesz!weź też może jakieś witaminy - mi mocno pomaga na wiosnę bodymax- nie trzeba nawet codziennie łykać.
ja tez nie mam koleżanek - ale tych z czasów studiów szkoły,pracy itp. mam jedna z pracy z którą nawet się nie lubiłam teraz jesteśmy dość zakumplowane- bo mieszkamy blisko i dzieci w podobnym wieku, a i obie się zmieniłyśmy.jednak mam wiele nowych znajomości piaskownicowe
bądź otwarta na kontakty z ludźmi , jeżeli nie chcesz iść do pracy to nie boj się nawiązać bliskich kontaktów z inna mama z piaskownicy - ja tak poznałm wiele wartościowych osób, poradzą w sprawach dzieci ale i wiele innych tematów poruszamy, a nawet głównie inne tematy :P
proponuje także pomyśleć o pracy nie musi byc mocno ambitna - byle wyjść z domu i o nim nie myśleć a jak na 1/2 etatu to super bo to takie 2 pieczenie na jednym ogniu - córa do dzieci a ty do ludzi.
no i musisz porozmawiać ze swoim menem, żeby Cie docenił jako kobietę nie tylko matkę waszego dziecka. niech on posiedzi caluśki dzień tylko z dzieckiem i niech wtedy się wypowiada o przewracaniu w glowie

No nie Ty jedna

Skoro Twoja córka jest dzieckiem niepełnosprawnym to zapewne przysługuje jej rehabilitacja, sanatorium - składaj papiery i wyjedż z małą na kilka tygodni.
Odpoczniesz, pobędziesz wśród ludzi ,a mąż, gdy przyjdzie mu samemu ogarnąć dom i zrobić sobie jedzenie doceni Twój powrót.

Hej , Chętnie sie z Toba spotkam. Podaje emaila bernadka_arch.77@tlen.pl. Jestem z Gdyni. Też czasami mam smutne chwile i potrzebuje sie wygadac jak każdy. Ciebie chetnie wysłucham. Moze podam gg; 8018704

Ja też mam synka z problemami, ma 7 lat mogliby sie razem pobawić z Twoja córką. Odezwij sie proszę i napisz z jakiej dzielnicy jestes.

Hej,
Jak chcesz pogadać lub popisać pożalić się lub po prostu zapytać jak się dziś masz to czekam karolcia082@op.pl też siedzę w domu z dzieckie

I widzisz gdynianka jak malo trzeba? nie jestes sama.

Tak naprawdę same sobie to robimy i nie próbujemy tego zmienić. Przecież jak czasem czegoś nie zrobimy w domu tylko wyjdziemy to nic się nie stanie. Zacznijmy myśleć także o sobie i swojej satysfakcji. Poczujmy się lepiej psychicznie i fizycznie.

gdynianko , w jakiej dzielnicy mieszkasz? tez tak miałam, napisz 2012.gdynia@gmail.com

hej. odezwałam się do was ale tak jak myślałam cisza...ale mimo to dziekuje za ciepłe słowa

kaori jestem z gdyni-chyloni