Urodzony jakiś czas temu, co zaczyna być widoczne, choć nie natarczywie.
Zapraszamy na XVIII Międzynarodowy Festiwal Teatrów Plenerowych i Ulicznych FETA 2014, który po raz pierwszy w historii odbędzie się na terenie Centrum Hewelianum i na Placu Zebrań Ludowych.
CiągMichał Buszewicz Picie jest naszym sportem narodowym. Piwo to nie alkohol. Nieważne ile alkoholu wypijesz, jeśli się wyśpisz możesz wsiąść za kierownicę. Jeden dla kurażu zawsze pomoże. Lepiej jest pić raz w tygodniu ale do nieprzytomności niż mniej, ale codziennie. Lampka wina dziennie jest dobra na serce. Jedno piwo dziennie jest dobre na nerki. Kieliszek wódki z pieprzem jest dobry na żołądek. Ze mną się nie napijesz? Alkoholik to ktoś kto wcale nie panuje nad swoim życiem, a rodzina lepiej, żeby ukrywała problem, bo nie ma się czym chwalić. Stereotypowy obraz osoby uzależnionej od alkoholu pełen jest sprzeczności. Stereotypy mnożą się i jednocześnie wykluczają. Nasza wiedza, jeśli brałaby się z doświadczenia nie mogłaby być ujawniona, bo przecież alkoholizm to choroba wstydliwa. Spektakl CIĄG jest próbą zmierzenia się ze stereotypowym obrazem choroby alkoholowej i jej szerszych niż się wydaje konsekwencji. I próbą porozmawiania o tym, o czym nie wypada.Reżyseria: Ewelina MarciniakScenografia: Katarzyna BorkowskaObsada:Małgorzata BrajnerAgata BykowskaKatarzyna DałekKatarzyna FiguraPiotr BiedrońKrzysztof MatuszewskiMichał Jaros
Teatr Planeta MPan Baj i zaczarowana katarynka"Czy widzieliście kiedyś zegar? Taki prawdziwy, z pyzatym wąsatym obliczem? Wisi na wieży ratusza albo na ścianie w domu u babci, albo stoi gdzieś zakurzony, na najwyższej półce. Godziny wskazują wskazówki, które wyglądają jak wspaniałe wąsy czarodzieja, a w środku, w brzuszku starego zegara to dopiero są wspaniałości: sprężyny, sprężynki, zębatki, trybiki, korbki, śrubki, śrubeczki i ... dusza. Bo nie wiem czy Wam wiadomo, ale stare zegary mają duszę (...)". "Pan Baj i zaczarowana katarynka" to piękna, delikatna opowieść o zagubieniu w pośpiechu współczesnego świata. Swoisty moralitet podany w subtelny, urokliwy sposób, zamknięty w małej, teatralnej formie.Scenariusz i reżyseria: Magdalena PłanetaObsada: Iwo Bochat
Teatr Ósmego Dnia, Polska, PoznańCzas matekEwa Wójciak: Współczesność tworzą kobiety, w coraz większym stopniu widoczne, wspaniałe, wielobarwne i heroiczne. Biorąc w ręce sprawy tego świata stają się ikoną naszych czasów. Przedstawienie jest opowieścią o współczesnej matce, kobiecie, wielu matkach, które dają początek życiu, których zasługą jest cud narodzin - jego jedyność i niepowtarzalność. Rytualnie radosne, bajkowo liryczne i czułe początki istnienia to ich kreacja i zasługa. Jednak potem właśnie one doznają największej z klęsk, doznają utraty - życie wydzierane jest z ich objęć. To jedyne i niepowtarzalne - odchodzi w chaos świata - świata niesprawiedliwego i okrutnego. Orientują się, że nie wiedząc, rodziły i cierpliwie pielęgnowały katów i ofiary.I tak metafizyce narodzin przeciwstawia się wszechogarniająca bylejakość i anonimowość śmierci. Kobiety jednak buntują się przeciw tej stracie, przeciw roli rodzicielek mięsa armatniego, a i proroków, i bohaterów. Kobiety chcą cudu normalności i kontynuacji. Babcie z Buenos Aires walczą o odnalezienie swych wnuków, matki amerykańskich żołnierzy nie chcą zbawiania świata kosztem życia swych synów, Czeczenki walczą o biologiczne przetrwanie, a rosyjskie matki jednoczą się przeciwko czeczeńskiej wojnie. Kobiety Izraela stają obok matek palestyńskich samobójców, kobiety Iraku, kobiety Afganistanu... Kobiety stają razem po stronie życia, przeciw stracie. / Ewa WójciakTeatr Ósmego Dnia powstał w 1964 roku, założyli go studenci poznańskiej polonistyki. W latach 70. stał się jednym z najważniejszych zespołów alternatywnych w Polsce, a później również na świecie. Tworzył przedstawienia polityczne, a jego twórcy zaangażowani byli w działalność opozycyjną w czasie PRL-u, w konsekwencji czego w latach 80. znaleźli się na przymusowej emigracji.Zespół rozwinął własną metodę pracy nad przedstawieniem, której istotą jest technika aktorskiej improwizacji. Poza spektaklami salowymi Teatr przygotowuje widowiska plenerowe, adresowane